เลนส์เว้า เสมือนเสมอ ย่อเสมอ

1 · ทำนาย

เลนส์เว้ามีระยะโฟกัสติดลบ มันเคยสร้างภาพจริงที่ขยายขึ้นอย่างที่เลนส์นูนทำได้หรือไม่

2 · จัดเตรียม

  1. เปิดค่าที่ตั้งไว้ diverging-virtual แล้วกดรีเซ็ต ระยะโฟกัสของเลนส์ตายตัวที่ −10 cm
  2. เปิดค่าแสดงระยะภาพและกำลังขยาย
  3. ตั้งระยะวัตถุของแต่ละรอบแล้วบันทึกระยะภาพและกำลังขยาย

3 · เก็บข้อมูล

ระยะวัตถุ d_o (cm)ระยะภาพ d_i (cm)กำลังขยาย m
20.00
30.00
40.00

พล็อตกำลังขยาย m (แกน y) กับระยะวัตถุ d_o (แกน x) จากสามรอบการทดลอง m เคยเกิน 1 หรือไม่

4 · วิเคราะห์

  1. สำหรับหนึ่งรอบ จงคำนวณ d_i จาก 1/f = 1/d_o + 1/d_i โดยใช้ f = −10 cm แล้วหา m = −d_i/d_o เทียบทั้งสองค่ากับตาราง
  2. อธิบายว่าเหตุใดไม่ว่า d_o จะใหญ่เพียงใด d_i ก็ติดลบ (ภาพเสมือน) และ m เป็นบวกน้อยกว่า 1 เสมอสำหรับเลนส์เว้า — ต่างจากพฤติกรรมเลนส์นูนในการทดลอง converging-real

5 · ต่อยอด

  1. ตาแมวประตูใช้เลนส์เว้า (หรือดีไซน์มุมกว้างคล้ายกัน) เพื่อแสดงภาพย่อของคนข้างนอกในมุมมองกว้าง อธิบายว่าเหตุใดภาพย่อจึงเป็นสิ่งที่ตาแมวต้องการพอดี
  2. เมื่อ d_o ใหญ่มาก (วัตถุไกลมาก) d_i เข้าใกล้ค่าใด เทียบกับระยะโฟกัสของเลนส์ และอธิบายทางกายภาพว่าเหตุใดภาพเสมือนของเลนส์เว้าจึงไปพ้นจุดโฟกัสของตัวเองไม่ได้เลย

ฟิสิกส์เบื้องหลังการทดลองนี้

การเกิดภาพจากเลนส์เว้า

เลนส์เว้ามีระยะโฟกัสติดลบ การแทน f < 0 ใน 1/f = 1/d_o + 1/d_i ให้ d_i ติดลบเสมอ (ภาพเสมือน) และ 0 < m < 1 (ย่อ ตั้งตรง) สำหรับระยะวัตถุบวกใด ๆ

← กลับไปการทดลอง